ЮҒАЛҒАН ҺӘМ ТАБЫЛҒАН ИМАН (Хикәйә)

Бер ауылда Исмәғил исемле ҡарт йәшәгән. Ул ғүмер буйы үҙенә генә ышанған, аҡыл һәм фән менән йәшәгән. Йөрәгендә Хоҙайға урын булмаған. "Хоҙай? Ул юҡ нәмә, - тип бәхәсләшкән ул йыш ҡына. - Кеше үҙенә үҙе хужа". Исмәғил мәсет-сиркәүҙәрҙән ары йөрөгән, дингә ышанған кешеләрҙе йә йәлләгән, йә мыҫҡыл иткән.

Бер көн Исмәғил, һунарға сығып, урман эсендә аҙашҡан. Көндөҙгө йылылыҡ тиҙ арала һыуыҡҡа әйләнгән, күк йөҙөн ҡара болоттар ҡаплаған, һәм ҡапыл көслө буран башланған. Ҡар күҙ асып йомғансы Исмәғилдең килгән эҙҙәрен ҡаплаған. Ағастарҙың шарт та шорт һынғаны ишетелгән. Исмәғил үҙенең йүнәлешен тулыһынса юғалтҡан. Компас та ярҙам итмәгән, һәр ағас, һәр тау бер-береһенә оҡшағайны.

Ул сәғәттәр буйы билдән ҡар кисеп, арып-талып, арманһыҙ булып урман гиҙгән, өмөтһөҙлөккә бирелгән. Һыуыҡ уның бөтә тәненә үтеп ингән, ҡулдары, аяҡтары туңа башлаған. Ул үлемдең һалҡын тынын тойған. Ғүмере буйы таянған аҡылы ла, көсө лә хәҙер бер нигә лә тормаған. Ул бәләкәй, яҡлауһыҙ булып ҡалған, тәбиғәттең ҡот осҡос көсө ҡаршыһында бер нисек тә ҡаршы тора алмаған.

Шул минутта, бөтә ғорурлығына, бөтә ышанмауҙарына ҡаршы барып, бығаса бер ҡасан да әйтелмәгән һүҙҙәр йөрәгенән урғылып сыҡҡан:

"Хоҙайым... Әгәр Һин бар икәнһең... Әгәр ысынлап та кешеләрҙең ялбарыуын ишетә икәнһең... Зинһар, миңә ярҙам ит! Мине ҡотҡар! Мин ышанырға әҙер..."

Был һүҙҙәрҙе әйткәндә, уның күҙҙәренән йәш ағылаған. Бер нисә минут үткәндән һуңмы, әллә бер сәғәттән һуңмы, ул үҙе лә аңламаған, буран бер аҙ баҫылған. Исмәғил шуны абайлаған: ул баяғы һүҙҙәрен доға урынына ҡабатлай ҙа ҡабатлай икән дә баһа. Шул ваҡыт ул алыҫта, ҡараңғылыҡ эсендә бер яҡтылыҡ абайлаған. Саҡ-саҡ күренгән тоноҡ ҡына ут.

Исмәғилдең йөрәгендә өмөт уянған. Ул, аяҡтарын саҡ һөйрәп, шул яҡтылыҡҡа табан атлаған. Һәм ғәжәп: ҡар күмгән ерҙә беленер-беленмәҫ ятҡан һуҡмаҡ барлыҡҡа килгән.

Исмәғил бәләкәй генә, ябай ғына бер өйгә барып еткән. Өй эсендә йылы булған, унда йәшәгән һунарсы ҡарт Исмәғилде индергән, йылытҡан, ашатҡан.

Иртәнсәк, буран тынып, көн аяҙытҡас, Исмәғил өйөнә юл тотҡан. Әммә ул кисәге Исмәғил булмаған инде. Урмандың һыуыҡ тынында, үлем ҡурҡынысы аҫтында әйтелгән теге һүҙҙәр, тоноҡ ут, табылған һуҡмаҡ уның аңында мәңгегә уйылып ҡалған. Ул аңлаған: был уның ялбарыуына яуап. Уны Хоҙай ҡотҡарған.

Шул көндән алып Исмәғилдең тормошо үҙгәргән. Ул Хоҙайға ышана башлаған. Тәү тапҡыр изге йорттоң ишеген асып ингән, Изге Яҙманы уҡыған, доға ҡылған. Хатаһын аңлаған Исмәғил. Хәҙер ул кешенең аҡылы һәм көсө сикле икәнен, әммә Хоҙайҙың мөхәббәте һәм ҡөҙрәте сикһеҙ икәнен белгән. Уның иманы, теге ҡурҡыныс буранлы төндән һуң, ялҡынланып ҡабынған һәм башҡаса бер ҡасан да һүнмәгән. Ул инде үҙен яңғыҙ тойғанмаған, сөнки уның менән һәр саҡ Хоҙай булған.

Гөлнара Мостафина.