Үгәй атай (Хикәйә)

Наҙгөл иренән айырылып, өс ҡыҙы менән ҡуртымға алынған фатирҙа йәшәй. Балалар баҡсаһында уҙғарылған байрамдан ҡайтып килеүе. Байрам хөрмәтенә сәскәле күлдәк, бейек үксәле туфли кейгән, сәсен бөҙрәләткән ҡатын үҙ фатирының ишеге алдында Ришатты осратты.– Сәләм, Наҙгөл!– Сәләм!Ришат шундай итеп ҡараны ҡатынға. Һоҡланыу ҙа, аптырау ҙа сағылды уның ҡарашында.– Мин бында йәшәйем.– Ҡыҙың бар икән.– Эйе, өс ҡыҙым бар.– Ирең бәхетле, шундай матур ҡатыны, ҡурсаҡтай балалары бар...– Айырылыштыҡ беҙ. Бер йыл була инде.Ә һин? ..– Өйләнмәнем. Һине көтөп йәшәйем. – Ришат ҡатынға яҡын килде, уға һоҡланып ҡараны. Өс бала әсәһе тимәҫһең Наҙгөлдө. Зифа буйлы, йәш сырайлы ул. Матурлығы сағыуланған, кәүҙәһе саҡ ҡына тулыланған. Наҙгөл ябыҡ ҡына оялсан ҡыҙҙан ҡыйыу, үҙ ҡәҙерен белгән сибәр ҡатынға әйләнгән.– Күршең минең туғаным бит. Уларға килгәйнем. – Егет матур итеп йылмайҙы ла хушлашып китеп барҙы.... Ҡасандыр ул ҡыҙҙы оҙатҡайны. Ҡапҡа төбөндә һөйләшеп ултырғайнылар. Ул саҡта Ришат бигерәк оялсан ине шул. Ҡыҙҙы оҡшатҡанын әйтергә ҡыйыулығы етмәне.Ә хәҙер ҡыйыу аҙым яһарға булды. Тәүәккәлләп Ришат ҡатынды театрға саҡырҙы. Һуңынан кафеға инделәр.Егет кейәүгә сығырға тәҡдим яһаны.–Уй, мине ҡыҙҙарым менән алаһыңмы?! Ҡаҡмаҫһыңмы сабыйҙарҙы? Йәш ҡыҙҙар етерлек бит. Теләгәнеңде һайлап ал. – Наҙгөл аптырап ҡалды.– Миңә һин генә кәрәк. Һин минең яҙмышым.Балалар минеке булыр. Һине, Наҙгөлөм, матурым, уйламаған көнөм юҡ. Ҡыҙҙарыңа яҡшы атай булырмын. Ҡулымдан эш килә. Ике ҡатлы өй һалырмын. Һеҙ бәхетле булһын өсөн барыһын да эшләрмен.